Hiperhomocysteinemia u chorych na schorzenia układu krążenia Hyperhomocysteinemia in patients with cardiovascular disease

Całkowite stężenie homocysteiny w osoczu krwi zdrowego człowieka jest niskie i zawiera się w granicach 5,0-15,0 mmol/l, gdy badanie wykonuje się metodą HPLC lub 5,0-12,0 mmol/l, przy zastosowaniu metod immunoenzymatycznych. Wyższe stężenie tego aminokwasu we krwi określa się mianem hiperhomocysteinemii. Hiperhomocysteinemia wykazuje znamienną korelację z częstością występowania chorób sercowo-naczyniowych i ich powikłań: zawałów serca i udarów mózgu. Uważa się, że hiperhomocysteinemia uszkadza komórki śródbłonka, zmniejsza elastyczność naczyń, niekorzystnie wpływa na ich funkcję rozkurczową oraz zaburza procesy hemostazy. Hiperhomocysteinemia poza tym potęguje niekorzystne działanie takich czynników ryzyka, jak: nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, lipidowej i lipoproteinowej oraz wzmaga rozwój stanu zapalnego.